. 

 Elke tweede zondagmiddag van de maand (uitgezonderd de maanden juli en augustus) vindt in de kerk een vrij toegankelijke Geervlietse Muziekmiddag plaats. Het betreft voor 2011 en 2012 de volgende data :

2011


141e GMM          12 juni

142e GMM          11 september

143e GMM          9 oktober

144e GMM          13 november

145e GMM           11 december

2012

146e GMM           8 januari

147e GMM           12 februari

148e GMM           11 maart

149e GMM            8 april

150e GMM            13 mei

151e GMM            10 juni

152e GMM            9 september

153e GMM            14 oktober

154e GMM            11 november

155e GMM            9 december

 

14.45: Woord van welkom door Lyda van Baak

14.50 : optreden van het kleinkoor Animato o.l.v. Jelle Leistra, op het orgel begeleid door  Jan Pieter Baan. Het programma treft U op het inlegvel aan.

15.30 : Arjen Noordzij speelt op het orgel bewerkingen van 19^e eeuwse piano- en orkestmuziek en heeft daarbij de volgende toelichting geschreven :

In de eerste plaats zou ik de VPG Tweestromenland willen feliciteren met de restauratie van dit prachtige instrument. De klank en speelaard zijn enorm verbeterd met wat ik me er nog van herinner in de tijd dat ik hier organist was. Ik hoop u het komende half uur mee te nemen op een muzikale reis met bekende en wellicht ook onbekende namen.

Alleen het eerste en laatste stuk zijn oorspronkelijk voor orgel gecomponeerd, de andere stukken zijn transcripties. Dat was in de 19e eeuw een populair genre. Het orgel is dan ook een zeer geschikt instrument om bewerkingen op te spelen omdat je met meerdere klavieren, het pedaal en de verschillende registers heel verschillende klankwerelden tevoorschijn kunt toveren. In de tweede helft van de vorige eeuw is dit genre in onbruik geraakt en werden organisten die zich hier mee bezig hielden meestal niet serieus genomen. Gelukkig is dat de afgelopen jaren veranderd en “mag” het nu gewoon weer.

Louis James Alfred Lefébure-Wely (1807 – 1869)

Marche uit Meditaciones Religiosas

Lefébure-Wely genoot in zijn tijd een enorm aanzien als Parijse organist. Dat had ook te maken met zijn vriendschap met de beroemde Franse orgelbouwer Cavaillé-Coll voor wie hij de inspeling van bijna alle nieuwe instrumenten verzorgde. Hij heeft vooral orgel- en pianomuziek geschreven die meestal goed in het gehoor ligt. Daar is deze opgewekte mars met zijn aanstekelijk ritme geen uitzondering op. Het middendeel doet af en toe denken aan een draaiorgel met de melodie in de tenorstem en de begeleiding in stotende akkoorden daarboven.

Felix Mendelssohn Bartholdy (1809 – 1847)

Variations sérieuses

In 1841 vroeg de Weense uitgever Mechetti een aantal bekende componisten een pianocompositie te schrijven voor een verzamelbundel. Van de opbrengsten hiervan wilde hij een standbeeld voor Beethoven bekostigen. Deze variations sérieuses waren Mendelssohn’s bijdrage aan deze bundel.

Bij een feestelijke gelegenheid als deze inspeling, zou je vooral feestelijke muziek verwachten. Dat klopt, maar de feestelijke stukken klinken naar mijn idee nog veel feestelijker als ze worden afgewisseld met serieuze composities. En serieus zijn deze 17 variaties zeker! Het thema doet denken aan een koraal van Bach met complexe en plotselinge veranderingen in toonsoort. Bij mij roept het spelen van dit thema – zeker op het orgel – een moeilijk te omschrijven mystiek gevoel op. De eerste variaties doen nog denken aan de klavecimbel muziek van Bach, maar al snel verandert dat muzikale klimaat. Als in een kaleidoscoop trekt in een hoog tempo een hele muzikale wereld voorbij. Het ene moment is er nog een bedaagde variatie, het volgende moment is er een wilde galop waarbij de beide handen als rennende paarden achter elkaar aan jagen. Dan weer gaat er een soort innerlijke rust uit die ineens weer overgaat in een virtuoze storm. Dat is wel een bijzonder kenmerk van deze variaties. Meestal zie je in variatie werken een geleidelijke opbouw van simpel naar complex, van zacht naar hard enzovoort. Dat is hier niet het geval. In een schijnbaar chaotische volgorde trekt alles voorbij. Maar hoe beter je dit stuk leert kennen, hoe meer orde er toch in die ogenschijnlijke chaos blijkt te schuilen. De laatste 3 virtuoze variaties gaan naadloos in elkaar over en zwepen op naar een climax. In de laatste maten keert de rust terug en eindigt het stuk heel stemmig in diepe mineur stemming.

Jacques Offenbach (1819 – 1880)

Cancan uit Orpheus in de onderwereld

Offenbach kan worden beschouwd als uitvinder van de operette, al heeft hij die term zelf nooit gebruikt. Offenbach is geboren in Duitsland, maar heeft zich later tot Fransman laten naturaliseren. Hij had wisselend succes vooral ook omdat hij in zijn operettes op niet mis ter verstane wijze kritiek op alles en iedereen leverde. Ook deze cancan werd door velen als smakeloos bestempeld, het is namelijk een dans (galop) bij het vagevuur… en dat zou je niet direct verwachten als je het hoort. Het is inmiddels, los van de operette, zo bekend geworden dat niemand daar nu nog van wakker zal liggen. Als zullen er ongetwijfeld mensen zijn die het smakeloos vinden dat dit soort muziek op het orgel wordt gespeeld! Deze cancan is door Saint-Saens weer op de hak genomen in het carnaval des animaux waar het de melodie van de schildpad vormt – ongeveer 8x zo traag als u het vandaag zult horen.

Ludwig van Beethoven (1770 – 1827)

Für Elise (maar dan anders…)

De titel van deze overbekende pianocompositie is niet van Beethoven zelf, het was eenvoudigweg Bagatelle nr. 25. Niemand weet wie Elise was, al zijn daar wel heel veel theorieën over. Het thema is voor beginnende pianisten vrij gemakkelijk te spelen. De tussendelen, die je niet zo vaak hoort, zijn iets lastiger. Ik moet bij Für Elise altijd aan de Mona Lisa denken: wat maakt dit stuk nu zo wereldberoemd? Is het de melancholie, wat is het?

De versie die u nu hoort is heel anders, niets melancholie, eerder een strijdvaardige Argentijnse Elise! Ik moet bekennen dat dit idee niet van mijzelf is. Het is op vergelijkbare manier op CD gezet door het bekende Nederlandse blokfluit ensemble “the Amsterdam Loeki Stardust Quartet”.

Émile Waldteufel  (1837 – 1915)

Les patineurs (schaatsenrijderswals)

Waldteufel was een graag geziene gast bij de Franse en Engelse vorstenhuizen waar hij met zijn Waldteufel orkest eigen composities, vooral walsen, ten gehore bracht. De walsen van Waldteufel zijn subtieler dan die van de veel bekendere Johann Strauss. Les patineurs is een orkestwals, de winterse sfeer werd daarbij extra aangezet met belletjes, die zult u vandaag moeten missen, maar met de diverse thema’s zie je voor je ogen de schaatsers toch wel een cirkels zwieren. Het tweede thema met de snelle noten in de rechterhand is bijzonder omdat het tweedelig is terwijl een wals duidelijk driedelig. Dit geeft een grappig en spanningsverhogend effect.

Jacques Nicolas Lemmens (1823 – 1881)

Fanfare uit École d’Orgue

Tot slot een plezant stukske muziek van deze Belgische organist en componist. Hij was in zijn tijd tot ver over de grenzen bekend als organist en vooral als Bach vertolker. Velen kwamen dan ook naar Brussel om bij hem te studeren. Dit is één van zijn bekendste composities een feestelijke toccata-achtige mars in een vrij simpele A-B-A opbouw.

16.00 : optreden van het Koor Zonder Naam o.l.v. Hans van Hoorn :

1.He touched me

Geketend door zware zorgen en schuldgevoel werd ik geraakt door de hand van Jezus en werd een ander mens.

2. Trust in the word

Geloof in het woord van de Heilige Vader. Hij zal je naar het beloofde land leiden.

3. In this heart

In mijn hart leeft een leeuwerik die voor jou alleen is geboren en speciaal voor jou zingt.

Jij zult bij mij zijn, in mijn armen,  want jij bent mijn grote liefde.

4. Something inside so strong

Hoe hoger ze de muren bouwen, hoe langer ik word.

Ze kunnen me verachten en hun gezicht van mij afwenden.

Niet erg, want in mij is er een kracht zo sterk.

16.20: afsluiting met receptie

Informatie over het Bätz-Witte-orgel (1874)

Voorgeschiedenis

Op 21 november 1985 vond in de kerk van Geervliet de ingebruikneming plaats van een orgel van de gebroeders Witte dat oorspronkelijk voor de Hervormde Geertekerk te Utrecht was gebouwd. Volgens het op 10 maart 1873 getekende contract waren de kosten fl. 4800, exclusief   kast, blaasbalgkamer en tribunes. Op 14 mei 1874 werd het orgel in de Geertekerk in gebruik genomen. Richard Hol bespeelde toen het instrument. Het jaarlijkse onderhoud werd eveneens door Witte uitgevoerd voor een bedrag van fl. 50,00. Na opheffing van de firma Bätz ging het onderhoud over op fa. J. de Koff die in 1904 herstelwerkzaamheden uitvoerde, waarbij o.a. de frontpijpen werden gepolijst. In 1931 werd het orgel zonder noemenswaardige wijzigingen door J. de Koff overgebracht naar de nieuw gebouwde Hervormde Julianakerk te Utrecht. Het werd daar opgesteld in een orgelkamer boven de kansel, aan de kerkzijde gecamoufleerd met een open front van loze pijpen. Hierachter bevond zich het complete instrument, inclusief het front. Na sluiting van de Julianakerk werd het orgel in 1983 door Flentrop Orgelbouw gedemonteerd en vervolgens overgebracht naar de werkplaats in Assendelft.

Overplaatsing naar Geervliet

Het orgel werd daarop aangekocht door de Kerkvoogdij van de Hervormde Gemeente te Geervliet. Deze zocht naar een passend historisch instrument ter  vervanging van een één-klaviers pneumatisch orgel van Maarschalkerweerd. Het Witte-orgel bleek voortreffelijk te passen, zij het dat een geheel nieuw orgelbalkon moest worden gebouwd. De herbouw van het orgel werd in 1985 opgedragen aan Orgelbouw Ernst Leeflang te Apeldoorn. Adviseur bij dit proces was A.J. Keijzer. 

Restauratie

In 2010/2011 is het orgel door Orgelmakerij Reil b.v. te Heerde gerestaureerd. Daarbij werd het instrument volledig teruggebracht naar de situatie van 1874. Op zondag 13 maart 2011 is het orgel tijdens een feestelijke bijeenkomst  in gebruik genomen met een orgelconcert dat werd verzorgd door adviseur Aart Bergwerff.

Klankbeeld

Wat het klankbeeld betreft valt op, dat er in de klankopbouw maar weinig echte prestant-klank te vinden is, nl. in de beide prestanten 8 voet op onder- en bovenmanuaal, de Octaaf 4 voet en in de bas van de Quint 3 voet. De rondheid van toon, het visitekaartje van deze orgelbouwer vanaf eind jaren vijftig van de 19^e eeuw, is optimaal.  We horen een mooi dragende en duidelijke klank, ideaal voor de begeleiding van de gemeentezang. Al met al kan dit klankbeeld uniek worden genoemd : het heeft geen enkele band meer met de klassieke plenumklank met zilverachtig-snijdende Quinten, 2-voeten en mixturen. Op dit punt verschilt de modernist Witte enorm van de traditionalist Van Dam.

Dispositie

hoofdwerk : prestant 8 v, bourdon 16 v, cornet discant, roerfluit 8 v, octaaf 4 v, quint 3 v, octaaf 2 v, mixtuur, trompet bas en discant

bovenwerk :        

prestant 8 v, viola 8 v, holfluit 8 v, salicet 4 v, gemshoorn 2 v, fluit 4 v, dulciaan 8 v

pedaal :

bourdon 16 v

Bijzonderheden :

Er zijn drie werktuigelijke registers : klavierkoppel, pedaalkoppel en  ventiel. De toonhoogte is a = 440 Hz en de temperatuur is evenredig zwevend. Manuaalomvang : C-f driegestreept. Pedaalomvang :  C-d ééngestreept. De windvoorziening geschiedt door een magazijnbalg met twee schepbalgen (1874, gerestaureerd). De plaats van de klaviatuur is aan de rechter zijde. De deling Bas-Discant ligt tussen b en c ééngestreept. De registerknoppen zijn in twee horizontale rijen boven de lessenaarbak geplaatst. De knop van de manuaalkoppel bevindt zich links van de bakstukken, die van het ventiel rechts. De registernamen zijn op witte porseleinen plaatjes, bevestigd op de knoppen, aangebracht. De windladen van beide werken (de lade van het bovenwerk ligt boven die van het hoofdwerk)  zijn niet gedeeld.

-         Woord van welkom door Jan Pieter Baan

-         Orgelspel:    Ein feste Burg ist unser Gott 

       Max Reger (1873-1916),  opus 67 nr. 6

                                                        (Zondagslied voor zondag  'Invocavit/Roept Hij mij aan' - 1e zondag in de 40-dagentijd)

-         Toespraak door de heer C.  Struijk, voorzitter van het College van Kerkrentmeesters

-         Toelichting op de restauratie door de heer J.G.K. Reil, directeur van Orgelmakerij Reil b.v. te Heerde. Klankdemonstratie van de verschillende registers van het orgel door de heer J.G.K. Reil en Aart Bergwerff, orgeladviseur

-         Overdracht van de sleutel van het orgel door de heer J.G.K. Reil aan de heer C. Struijk

-         Orgelbespeling door Aart Bergwerff, adviseur bij de restauratie van het orgel:

•        Toccata en fuga in d kl.t.                             -        Johann Sebastian Bach (1685-1750),  in een bewerking van Max Reger (1873-1916)

•        Fughetta op het koraal  Herzliebster Jesu, was hast du verbrochen   

       - Johannes Gijsbertus Bastiaans (1812-1875)

•        Allein Gott in der Höh' sei Ehr     BWV 664           - Johann Sebastian Bach (1685-1750)

•        Passacaglia, koraal en fuga over  Wie maar de goede God laat zorgen                

-        Cornelis de Wolf (1880-1935)

Samenzang  'Met trompetten en bazuinen'

(tekst: ds. Hans Mudde, melodie Aart Bergwerff)

Sluiting door de heer H. Markestijn, voorzitter Kerkenraad Geervliet

MET TROMPETTEN EN  BAZUINEN

Halen wij dan diep de adem

bij dezelfde Geest vandaan

als in Adam ingeblazen

al van den beginne aan:

om uit volle borst te zingen 

samen met het instrument,

dat tot in de kleinste dingen

voor de lofzang is bestemd.

Zingen wij dan opgetogen

en met luider stem het lied

van ons hopen en geloven,

dat het wonder weer geschiedt, 

boven alle zorg en twijfel

uit te mogen stijgen tot

de ervaring aan den lijve:

dicht te naderen tot God.

Zingen wij om Hem te prijzen,

die het leven aldus kleurt,

dat op wonderbare wijze

de muziek aan ons gebeurt:

hemelgave ons gegeven,

troost tot diep in het verdriet,

opmaat tot het eeuwig leven,

voorproef van het nieuwe lied.  

Voorgeschiedenis

Op 21 november 1985 vond in de kerk van Geervliet de ingebruikneming plaats van een orgel van de gebroeders Witte dat oorspronkelijk voor de Hervormde Geertekerk te Utrecht was gebouwd. Volgens het op 10 maart 1873 getekende contract waren de kosten fl. 4800, exclusief   kast, blaasbalgkamer en tribunes. Op 14 mei 1874 werd het orgel in de Geertekerk in gebruik genomen. Richard Hol bespeelde toen het instrument. Het jaarlijkse onderhoud werd eveneens door Witte uitgevoerd voor een bedrag van fl. 50,00. Na opheffing van de firma Bätz ging het onderhoud over op fa. J. de Koff die in 1904 herstelwerkzaamheden uitvoerde, waarbij o.a. de frontpijpen werden gepolijst. In 1931 werd het orgel zonder noemenswaardige wijzigingen door J. de Koff overgebracht naar de nieuw gebouwde Hervormde Julianakerk te Utrecht. Het werd daar opgesteld in een orgelkamer boven de kansel, aan de kerkzijde gecamoufleerd met een open front van loze pijpen. Hierachter bevond zich het complete instrument, inclusief het front. Na sluiting van de Julianakerk werd het orgel in 1983 door Flentrop Orgelbouw gedemonteerd en vervolgens overgebracht naar de werkplaats in Assendelft.

Overplaatsing naar Geervliet

Het orgel werd daarop aangekocht door de Kerkvoogdij van de Hervormde Gemeente te Geervliet. Deze zocht naar een passend historisch instrument ter  vervanging van een één-klaviers pneumatisch orgel van Maarschalkerweerd. Het Witte-orgel bleek voortreffelijk te passen, zij het dat een geheel nieuw orgelbalkon moest worden gebouwd. De herbouw van het orgel werd in 1985 opgedragen aan Orgelbouw Ernst Leeflang te Apeldoorn. Adviseur bij dit proces was A.J. Keijzer. 

Restauratie

In 2010/2011 is het orgel door Orgelmakerij Reil b.v. te Heerde gerestaureerd. Daarbij werd het instrument volledig teruggebracht naar de situatie van 1874. Op zondag 13 maart 2011 is het orgel tijdens een feestelijke bijeenkomst  in gebruik genomen met een orgelconcert dat werd verzorgd door adviseur Aart Bergwerff.

Klankbeeld

Wat het klankbeeld betreft valt op, dat er in de klankopbouw maar weinig echte prestant-klank te vinden is, nl. in de beide prestanten 8 voet op onder- en bovenmanuaal, de Octaaf 4 voet en in de bas van de Quint 3 voet. De rondheid van toon, het visitekaartje van deze orgelbouwer vanaf eind jaren vijftig van de 19^e eeuw, is optimaal.  We horen een mooi dragende en duidelijke klank, ideaal voor de begeleiding van de gemeentezang. Al met al kan dit klankbeeld uniek worden genoemd : het heeft geen enkele band meer met de klassieke plenumklank met zilverachtig-snijdende Quinten, 2-voeten en mixturen. Op dit punt verschilt de modernist Witte enorm van de traditionalist Van Dam.

Dispositie

hoofdwerk : prestant 8 v, bourdon 16 v, cornet discant, roerfluit 8 v, octaaf 4 v, quint 3 v, octaaf 2 v, mixtuur, trompet bas en discant

bovenwerk :        

prestant 8 v, viola 8 v, holfluit 8 v, salicet 4 v, gemshoorn 2 v, fluit 4 v, dulciaan 8 v

pedaal :

bourdon 16 v

Bijzonderheden :

Er zijn drie werktuigelijke registers : klavierkoppel, pedaalkoppel en  ventiel. De toonhoogte is a = 440 Hz en de temperatuur is evenredig zwevend. Manuaalomvang : C-f driegestreept. Pedaalomvang :  C-d ééngestreept. De windvoorziening geschiedt door een magazijnbalg met twee schepbalgen (1874, gerestaureerd). De plaats van de klaviatuur is aan de rechter zijde. De deling Bas-Discant ligt tussen b en c ééngestreept. De registerknoppen zijn in twee horizontale rijen boven de lessenaarbak geplaatst. De knop van de manuaalkoppel bevindt zich links van de bakstukken, die van het ventiel rechts. De registernamen zijn op witte porseleinen plaatjes, bevestigd op de knoppen, aangebracht. De windladen van beide werken (de lade van het bovenwerk ligt boven die van het hoofdwerk)  zijn niet gedeeld. De magazijnbalg met beide schepbalgen en balanstrapinstallatie staat op het orgelbalkon, schuin achter de orgelkas.

.

13.30  : Woord van welkom door Lyda van Baak

1. W.A. Mozart : eerste deel (allegro) van de symfonie KV 550 , bijgenaamd ‘Jupiter’.

2. P.I. Tchaikowski : Lied zonder Woorden

3. Bela Bartók : Roemeense volksdansen no. 1, 4, 5, 6 en 7

4. H. Wieniawski : Légende voor viool en orkest

5. J. Strauss : Tritsch-Tratsch [‘klessebes’] –polka

6. Joh. Brahms : Hongaarse dans no. 5

De orkestleden hebben per onderdeel een uitbeelding gecreëerd  die in een beamer-presentatie wordt weergegeven.

I. Introduction et Marche Royale du Lion

"Introductie en Koninklijke Mars van de Leeuw" - Andante maestoso. De tremolo van  de piano's gaat mee in de toonsterkte van de strijkinstrumenten, hierdoor wordt een bepaalde spanning opgebouwd tot aan de speels glissando’s van de piano.

De mars (allegro non troppo, piú allegro) wordt geopend met de piano's die in een matig snel tempo C-majeurakkoorden achter elkaar spelen, hierna wordt het majestueuze deel ingezet waar de piano en strijkinstrumenten te horen zijn. Hierna volgen 4 chromatische toonladders die worden gespeeld door violoncello, contrabas en piano. Met tussendoor akkoorden die door piano en viool worden gespeeld, hierna is het majestueuze thema nog een paar keer te horen, maar nu hoger, tot een chromatische toonladder het deel op een plotse wijze afsluit.

IV. Tortues

"Schildpadden" - andante maestoso. Langzaam, majestueus en helder. De piano speelt het hele stuk door akkoorden aan die langzamerhand steeds hoger worden. De melodiepartij wordt gespeeld op strijkinstrumenten en citeert - sterk vertraagd -  de Galop Infernale van Offenbach uit diens operette Orphée aux Enfers (tegenwoordig vooral bekend als de Can-Can). Het stuk sluit helder af met akkoorden op de piano die steeds trager tot een afsluiting komen.

V. Éléphant

"Olifant" - allegretto pomposo. Voor piano en contrabas. Pompeus, 'log' en vrolijk. De lage contrabasmelodie en de zware akkoorden op de piano verbeelden de omvangrijke en onwendbare olifant. Ook in dit deel citeert de componist andere werken, namelijk de Danse des sylphes uit de opera La Damnation de Faust van Berlioz en Mendelssohn’s A midsummer Night’s Dream opus 61. Het geheel sluit op marcante wijze af met sterk geaccentueerde slotakkoorden.

] VI. Kangourous

"Kangoeroes" - moderato. Mysterieus, strikt en wringend. Voor twee piano's. De voorslagnoten spelen de chromatische tonen voor een omkering van het c-mineur-akkoord. Wordt geaccelereerd en daarna sterk vertraagd tot aan het korte middenstuk in driekwartsmaat waar weliswaar met akkoorden 'gespeeld en gegoocheld' wordt. Er zitten zowel harmonische als wringende tonen bij. Het is daar erg langzaam en slepend. Dan wordt het thema weer herhaald en dat een keer opnieuw, hierna komt een toonladder van G tot G met bij elke noot de voorslagnoten tot een volledige vertraging tot een zeer langzaam eindstuk dat te vergelijken valt met de middenstukken.

VII. Aquarium

Andantino. Mysterieus, harmonisch en zeer helder. Twee piano's, strijkinstrumenten, fluit en glasharmonica (vaak vervangen door glockenspiel of celesta). De piano speelt loopjes die beginnen met de melodievormende noten als eerste en de strijkinstrumenten die de mysterieuze melodie spelen, tot een chromatisch middenstuk op de piano, hierna het voorafgaande ongeveer herhaald met hierna een variatie op het eerste thema, waarop een helder stuk volgt op twee piano's, gracieus met glissando’s en arpeggio's die elkaar snel opvolgen. Hierna een variatie op het chromatische thema waarna het helder wordt afgesloten in A-majeur.

VIII. Personnages à Longues Oreilles

"Personages met Lange Oren" - ad libitum (meestal ongeveer Moderato uitgevoerd). Niet melodisch, vreemd, niet harmonisch. De hoge noten op de violen doen denken dat deze anders gestemd zijn, want ze zijn zo snel met de voorslagnoten dat ze nog hoger lijken dan ze zijn. Hierna komen lage gedeelten op de andere strijkers die zich lijken te accelereren en daarna weer lijken te vertragen, dit is echter niet zo, de nootwaarden veranderen alleen.

IX. Le Coucou au Fond des Bois

"De Koekoek in het Diepst van het Woud" - Andante. Harmonieus, droef en schertsend. De piano speelt langzame akkoorden die elkaar op een trieste wijze opvolgen. De klarinet, in de coulissen gepositioneerd, speelt het thema van de noten Bis-Gis (of C-As) die het geheel een schertsend tintje geven. De akkoorden op de piano worden langzamerhand dringend en dreigend. Het thema van de koekoek onderbreekt dit echter steeds weer. Dit thema wordt in totaal 21 keer gespeeld. Het stuk sluit met een harmonieus E-majeurakkoord af.

X. Volière

Moderato grazioso. Gracieus, snel en doortastend. Dit is absoluut een soort 'expositie' van de instrumenten die aan het werk meedoen. De strijkers spelen steeds tremolo's in F-majeur terwijl de houtblazers een vrolijke melodie spelen met snelle noten. Met een sierlijke afwisseling door akkoorden op de piano en de chromatische toonladders wordt het een speels maar erg sierlijk geheel. Je herkent er meteen vogeltjes in als je het hoort.

[XI. Pianistes

"Pianisten" - allegro moderato. Schertsend, beginnend, irritant. Dit is een soort overzicht van etudes, beginnersoefeningen van pianisten die stumperig gespeeld worden en steeds verbeteren naarmate het deel vordert. De akkoorden duiden steeds aan dat het verandert. Het laatste stuk bestaat uit tertsen die steeds afgewisseld worden met een melodietje van de altviool en cello ertussen door, het wordt op markante wijze afgesloten door drie akkoorden.

XII. Fossiles

"Fossielen" - allegro ridicolo. Veelzijdig, snel, harmonieus. In dit stuk spelen alle instrumenten mee. Het hoofdthema, een citaat uit zijn eigen  Danse Macabre (op. 40), wordt direct geïntroduceerd. Net als in Danse Macabre verbeelden de klanken van de xylofoon (versteende0). Hierna volgen verschillende (variaties op) ouderwetse volksliedjes, zoals J'ai du bon tabac, Ah, vous dirai-je, Maman? Au clair de la lune en Partant pour la Syrie. Ook de aria Una voce poco fa uit de  opera Il barbiere de Sevilla van Rossini laat zich horen.  Een en ander wordt zo nu en dan afgewisseld met het hoofdthema. De titel van dit deel verwijst wellicht niet alleen naar fossielen, maar (vooral) ook naar het archaïsche karakter van genoemde liedjes.

XIII. Cygne

"Zwaan" - adagio. Langzaam, zéér gracieus en lieflijk. De piano speelt loopjes in verschillende akkoorden terwijl de strijkers de melodie spelen die opbouwt naar een bepaald hoogtepunt dat er eigenlijk niet echt is. De melodie vordert steeds meer als deze wordt afgesloten op een zeer gracieuze en langzame manier. Met daaropvolgend nog een pianosolo die uit dezelfde loopjes bestaat die steeds dalen.  

]XIV. Final

- molto allegro. Begint al opwindend met opzwepende tremolo’s op de piano's en melodietjes uit de introductie op strijkinstrumenten en snel op elkaar volgende glissando’s  vgl. de Introduction), gevolgd door het ludieke hoofdthema. Hierna komt het voornaamste thema uit Hémoines nog een keer naar voren met kleine variaties. Met hierna weer het hoofdthema. Hierna een gemengd stuk dat bestaat uit thema's uit Poules et Coqs en Pianistes Hierna een thema uit Kangourous, dan glissando’s en thema's uit Le marche royale du lion en Personnages à longues oreilles.

1.John Bennet (1575-1614) : Weep, o mine eyes

2. John Dowland (1562-1626) : Come again, sweet love

3. Thomas Morley (1557-1602) : Now is the month of maying

4. Harold Boulton (…..-1750) : All through the night

5.Thomas Morley (1558-1603) : April is in my mistress’ face (door sextet The Ladies)

6. Thomas Ford (….-1607) : Now I see thy looks were feigned (door sextet The Ladies)

7. Henry Purcell (1659-1695) : twee liederen door José van Putten

8.

9. Arthur Sullivan (1842-1900) : The long day closes

10. Button (1861-1925) : Drink to me only with thine eyes

11. Edward Elgar (1857-1934) : As torrents in summer

12. Walter Kent (…..-1941) : The white cliffs of Dover

13. Leslie Sturdy (fl. 1940-45) : From the time you say goodbye (koor met José van Putten)

14. Ledbeter/Lomax ( 1940-1945) : Goodnight, Irene

15. Brown/Tobias (…..-1942) : Don’t sit under the apple tree (door sextet The Ladies)

16. John Rutter (1945) : Look at the world

17. Tom Parker (1950) : Stay with me till the morning

16.30 : afsluiting